조선 여성들의 젖가슴이 내놓고 있은 사진이 많다고 합니다. 물론, 이 사진만으로 19세기 조선 여성들의 모습을 보편적으로 단정할 수는 없을 겁니다. 단지 서양인들이 남긴 기록 장면으로 인하여 당시의 희귀장면을 연상케 할 수 있는 여지는 분명 있을 겁니다.
구체적으로 조선시대 말기 사진에 가슴을 드러낸 여성들의 사례를 살펴보면 다음과 같습니다. 기생이나 창녀와 같은 특정 계층의 여성들은 가슴을 드러낸 것이 일반적이었습니다.
조선왕조 500년간 민간에서는 큰 가슴을 가질 기미가 보이는 여성은 한복 치마끈을 심하게 줄여 가슴성장을 막은 탓일까. 현재 한국 여성 75%는 가슴사이즈가 가장 작은 ‘A컵’조차도 꽉 채우지 못할 만큼 미소하다.
실제로 입으면 이런핏이 나온다 보면 알다시피 가슴정도는 다 가릴수있는 길이의 저고리여서 가슴가리개의 노출이 없다 그리고 두번째 단계로 넘어가자면 이때부터 본격적으로 언더붑으로 들어가는 18세기 후반부터 19세기 중후반까지의 스타일이다
조선 후기 저고리가 짧은게 유행이었습니다. 처음에는 언더붑 형태의 저고리가 유행이었지만 점점 경쟁하듯하야, 결국에는 오픈형태의 저고리가 남게되었지요. 신분이 천하면 저렇게 못입었어요. 한국사1급 공부할때 알게됨
조선 여성의 민족의상 "치마 저고리"에 변화가 생겼다. 이 무렵부터 "장남을 낳은 여성은 젖가슴을 노출한다."라는 이상한 습관이 생기게 되었다. 아직 남존여비의 사상이 뿌리깊은 이 시대에 "장남을 낳지 못하면 여성의 가치가 없다."라는 생각이 지배적이었다.
조선 시대 후기 여성들의 사진을 보면 가슴을 그냥 내놓은 채 거리를 활보하는 사진이 여럿 있습니다. 유교 나라였던 조선에서 어떤 이유 때문에 여성들이 가슴을 드러내놓고 다닌 걸까요?
우선, 조선 후기때 부터 여인들의 저고리가 급격히 짧아지기 시작했다. 이는 기생들로 부터 시작된 "꽉 끼고 짧은 저고리"의 유행 때문이었다. 피가 안통하고 잘못 움직이면 솔기가 터져 버리고, 벗기도 힘들어서 벗을 때는 뜻어 버려야할 정도였다고한다.
조선시대 양반가에 씨받이로 팔려간 처녀의 첫날밤, 그 방에 들어온 뜻밖의 손님 이야기입니다. 소설야담이 들려드리는 조선 야담. 다섯 냥의 빚에
가슴가리개는 조선시대 여인의 가슴을 가렸던 것으로 저고리와 함께 상의를 구성하였다. 가슴가리개는 조선 사회의 독특한 사회 구조와 이념 하에서 생겨난 것이다. 조선은 유교이념의 국가로서 남성 권력을 중심으로 한 여성 성차별이 강력한 사회였다.
18 17:17 (#2) 어머니의 편애로 갈라진 형제가 맞이한 피눈물 결말- 야담민담전설설화옛날이야기오디오북 #전설의고향 #환생 #전생의기억 #모정 #옛이야기 #조선시대 #실화풍미스터리 #어머니 #헝겊인형 #시니어콘텐츠 #전래이야기 #한국미스터리 #가슴먹먹 #환생설화
14 hours ago · 조선 시대 왕과 사대부의 초상화 500여 점에는 얼굴의 작은 점 하나, 터럭 한 올까지 빠뜨리지 않고 있는 그대로 그려져 있습니다. (피부과 전문의 이성낙 박사 박사학위 논문 <조선 시대 초상화에 나타난 피부병변 연구> 참조)
39 17:17 (#2) 어머니의 편애로 갈라진 형제가 맞이한 피눈물 결말- 야담민담전설설화옛날이야기오디오북 #전설의고향 #환생 #전생의기억 #모정 #옛이야기 #조선시대 #실화풍미스터리 #어머니 #헝겊인형 #시니어콘텐츠 #전래이야기 #한국미스터리 #가슴먹먹 #환생설화
14 hours ago · 아이들도 이해할 수 있는 어린이 백과사전부터! 대학생 수준에 맞는 전문적인 지식까지! 다양하고, 신뢰성 있는 정보를 제공합니다.
댓글 2개 댓글을 달려면 로그인 하세요 회원님이 좋아할 만한 콘텐츠 01:01 삼 년을 기다린 개 - 거지소년의 정체 #민담 #동화 #야담 #옛날이야기 #조선시대 #전설
2026년 사극 팬 주목, 조선 시대 웹툰 추천 – 완벽 가이드 조선 시대 웹툰은 단순히 한복을 입은 로맨스가 아닙니다. 왕실 정치, 신분제, 전쟁, 괴담, 전래동화, 타임슬립까지 섞이며 독자가 원하는 분위기에 따라 완전히 다른 재미를 줍니다.
조선 시대 전통 방식을 살려 해마다 초가지붕을 만들어 가며 500년 역사를 그대로 보존해 온 마을이 충남 아산에 있습니다. 전통 방식을 알려줄 전승자는 점차 줄어들고 배우려는 사람도 부족해 마을 주민들의 걱정이 크다고 합니다. 오승훈 기자입니다. [기자] 교육생들이 볏짚을 이용해 정성스레
결국, 남성들의 권리와 권위가 더더욱 기승을 부리는 조선시대 17~18 세기에 이르러서 여성들의 허리길이의 저고리가 어느 새 가슴 아래로까지 짧아지는 패션 (?)이 도래하기 이르게 되는 것입니다.
현대인들은 익히 알려진 '가슴가리개'라는 명칭만 보고, 가슴가리개를 가슴을 가리는 붕대 라고 생각하는 경우도 있다. 대표적인 것이 1980년대 대한민국 무협만화. 여성 검객이나 처자들이 가슴에 붕대를 두른 모습이 자주 등장한다. 실제로 가난한 노비나 애를 키우는 집에선 그냥 대충 잘라서 만든
결국, 남성들의 권리와 권위가 더더욱 기승을 부리는 조선시대 17~18 세기에 이르러서 여성들의 허리길이의 저고리가 어느 · 새 가슴 아래로까지 짧아지는 패션(?)이 도래하기 이르게 되는 것입니다.
조상님들이 빈유취향이셨니.. 외할아버지는 "가슴이 작다"며 외할머니가 맘에 안 들었었다고 하셨습니다. 그리고 외할아버지는 올해 백순 되셨습니다. 고로 제 결론은 이렇습니다.
또 예전에는 말기끈들이 상의에 달린 옷고름보다 넓거나 옷고름과 같은 너비와 길이였기 때문에 모르는 사람들은 죄다 "고름"의 한 종류인가보다고 했던 것이 지금의 혼선을 불러온 것. 그런데, 복잡하게도 일반인들이 보기에 굉장히 헷갈리는 일이 일어나게 되는데, 앞서 말했듯이 조선시대에 저고리가 짧아지면서 가슴가리개라는 새로운 한복 부품이 등장했지만, 아무리 드러난다 한들 일단 속옷인지라 대놓고 겉에 입을 수 없어서, 혹은 조끼허리식 말
프랑스 판화가 폴 쟈꿀레(Paul 했던 작품들이다. 이 작품들을 보면, 조선 말기엔 여인들이 가슴을 내놓고 다녔다는 것을 알 수 있다
조선시대 여인들이 가슴을 드러내놓고 다닌 이유 · 예부터 동방예의지국으로 불리웠던 조선의 여성들이 정말 가슴을 노출한 채 집 밖으로 나갔을까요? 맞습니다. 가슴을 내놓고 외출했습니다. 그 사실을 뭘로 입증하느냐구요?
유교 나라였던 조선에서 어떤 이유 때문에 여성들이 가슴을 드러내놓고 다닌 걸까요? 여러가지 주장이 있는데 그 중에 일본 제국주의에 의한 조작이다 라는 의견도 있습니다.
일부 일빠들이 조선은 미개해서 여자들이 가슴을 내놓는것에 챙피함을 못느꼈다 했는데 그냥 잘못된 오해겠지 했는데 아기가 생기고 모유 수유를 해보니까 어쩔수 없는것 같은데 게다가 분유도 없던 시절이니 거의 하루종일
기사와 관련 없는 자료 사진 / MBC '역적' 대부분 기록을 추려보면 조선시대에는 작은 가슴, 통통한 몸매, 쌍꺼풀 없는 가느다란 눈을 가진 여성이 '미인'이었다.
그 당시에는 가슴이라는 것이 여자의 성적인 매력으로 생각 안했다고 배웠어요 신 허리가 여성의 매력을 부각시킨다고해서 저고리가 짧고 치마가 허리를 다 가리는 거라구요 그래서
따라서 조선 말기에 저고리와 치마 사이에 가슴이 어느정도 노출되는 패션이 있었던 것은 사실이고, 이것이 상당히 오랜 시간동안 용인되었다는 것 또한 사실이라 할 수 있다.
"The Bare Breast Bragging about Having a Baby Boy" : The Politics of Memory on the 'Women's Breast Pictures' in Joseon - Joseon women;breast picture;exposing bare breast;bragging- about-sons;gender;nationalism;post-colonialism
'역사속의 한국여인들' '조선시대 여인상' '조선의 여인 귀한 자료라네여' 이는 기생들로 부터 시작된 "꽉 끼고 짧은 저고리"의 유행 때문이었다. 피가 안통하고 잘못 움직이면 솔기가 터져 버리고, 벗기도 힘들어서 벗을 때는 뜻어 버려야할 정도였다고한다. 게다가 당시엔 남아선호 사상이 심했기 때문에 아들을 낳으면 가슴을 내놓음으로써 그것을 자랑하는 풍습이 있었다고 한다.
조선후기에는 짧고 꼭 끼는 저고리가 유행하기도 했지만, 기녀로 부터 일반집 여인까지 아들을 낳으면 가슴을 드러내는 것이 하나의 풍속이기도 했다고 합니다.
이른바 ‘조선 브래지어’다.저고리가 짧아지니 가슴 사이즈가 문제가 되었는데, 요즘처럼 큰 것을 과시하는 풍조로 흐르지 않고, 가슴이 크지 못하도록 ‘졸잇말’이라는 베로 된 졸이개를 만들어 항상 입고 다녔다.조선 후기 여성들이 커다란 가슴을 부끄럼 없이 내놓고 다니는 사진들이 가끔 공개되어 눈길을 끈다.
문명사회에 있으면서도 세계에서 가장 원시적 이었던 조선시대 아낙네들의 대담한 모습 러일전쟁 무럽 프랑스 신문에 실린 한국 여성의 "젖가슴 드러낸 치마 저고리" 풍자화 본문 일본어 내용 - 조선을 둘러 싼 러일간의 대립 - "조선중립"(조선 여성의 손을 주목)이라고 쓰인, 이미 깨져..
정조 시대 신윤복이 그린 그림 아기업은 여인 임 신윤복이 뉘겨 할 수 있는데 이거 그린 사람임 미인도 교과서에 나오는 그 사람 맞음 이거 외에도 17 20세기 조선 사람들이 그린 그림 근대에 들어서는 신문의 사설등을 보면 조선 후기부터 구한말까지 성인 여성들이 가슴을 노출하고 다녔다는 걸 알 수 있음 일제가 억지로 가슴을 노출시킨 사진을 찍었다 이런 주장은 무리가 있는게 가슴이 노출된 사진들의 절대다수는 서양인들이 강제병합 이전 찍은 사
조선시대 가슴노출에 대한 진실 · 체시리안 | 2015/11/08 | 조회 9,225 | 추천 0 · 이야기는 글쓴이마다 내용이 다 다르네요? ㅡㅡ 학창시절에 역사 시간에 왜 가슴 노출을 하게 되었나 배우나요? 배운 기억이 전혀 없는데
일제가 억지로 가슴을 노출시킨 사진을 찍었다!
이런 이유로 조선 말기에 아들을 낳으면 가슴을 내놓으면서 득남을 자랑하는 풍습이 있었다. 가슴을 드러낸 여성은 주로 결혼한 여성이었고, 득남한 여성이었다.
대자(帶子)는 한복 착용 시 가슴과 허리선을 정리해주는 것으로, 가슴을 감싸는 넓은 허리띠 모양의 속옷이다. 조선시대에 가슴부터 허리까지 몸통을 감싸던 속옷이었으며, 중·후기부터는
조선시대 가슴
Recenzija par Valmieras teātra izrādi “Tu būsi mana!” Jāņa Znotiņa režijā
Jāņa Znotiņa “Tu būsi mana!” manā teātra kritiķes pieredzē ir atstājusi nospiedumu. Sauciet to par neformālu socioloģisku pētījumu, bet pēc izrādes noskatīšanās nu jau diezgan daudzos kolektīvos (pamatā sieviešu, bet teātri jau arī, kā rāda pētījumi, skatās pamatā sievietes) esmu jautājusi: vai latviešu teātrī eksistē kāds seksapīls aktieris? Atbilžu kopsavilkums – šī raksta beigās. Bet vispirms mazliet konteksta jeb par to, kāpēc šis jautājums ir būtisks.
Dramaturģes Ances Muižnieces ideja apskatīt to, kā latviešu kino cauri gadsimtam ir tēlojis pretējo dzimumu attiecības jeb mīlestības tēmu, manuprāt, ir brīnišķīgi asprātīga. Mēs esam pieraduši domāt, ka jūtas ir vispārcilvēciska lieta – visi pasaulē mīl, nīst, baidās, un tas mūs apvieno. Un jā – visi mīl, nīst un baidās, bet ļoti atšķirīgi, jo to, kas ir normalitāte, cilvēku dzīvēs visbiežāk nosaka nevis bioloģija, bet gan kultūra – paraugi, kam sekot, stāsti, kas stāstīti, reliģiski, vēsturiski, ideoloģiski apstākļi. Kino šos modeļus lieliski saglabā, jo ir mākslas forma, kas pieejama arī tad, kad konkrētās filmas radīšanas brīdis sen pagātnē, un, skatoties kino, mēs varam izsekot cilvēces jūtu vēsturei. Un var būt, ka ne tikai saglabā, bet pat aktīvi veido – vismaz tā es saprotu Muižnieces ideju: pētīt, kā kino mīti un dievības (abi jēdzieni likti žanra apzīmējumā) programmējuši latviešus mīlēt.
Turklāt – ņemot par pamatu kino zinātnieces Ingas Pērkones grāmatu “Es varu tikai mīlēt...” materiāls neizbēgami iegūst feministisku jeb mantojumu izvērtējošu zemtoni. Pērkone latviešu kino zinātnē akcentē ideju par skatienu – kurš skatās, kurš stāsta? Lai arī virsrakstā likta Rūdolfa Blaumaņa Kristīnes slavenā frāze, vieglās dienas noliekot, un grāmatas vāku grezno Vijas Artmanes, šķiet, varones iekšējās gaismas nereālistiski izgaismotā seja, kamēr Uldis Pūcītis grimst tumsā, piekļāvies pie viņas krūts, demonstrējot pakļāvību liktenim un Kristīnes gara spēkam, īstenībā jau stāsta un tēlo vīrieši. Režisori, scenāristi, operatori. Tāpēc fakts, ka režisora Jāņa Znotiņa izrādei nosaukumā likts vīrieša – proti, Melnā bruņinieka – teksts, droši vien arī nav bez nozīmes.
Izrāde ir veidota kā ainu virkne, hronoloģiski izsekojot, kā kopš 1930. gada līdz pat mūsdienām tēma risināta kino. Sāk mākslinieki ar Aleksandra Rusteiķa “Lāčplēsi”, beidz – ar Ginta Zilbaloža “Straumi”, pa vidam cauri izskrienot tādām klasikas vienībām kā vecais “Zvejnieka dēls”, “Mājup ar uzvaru”, “Salna pavasarī”, “Kārkli pelēkie zied”, “Purva bridējs”, “Pie bagātās kundzes”, “Pūt, vējiņi!”, “Ezera sonāte”, “Teātris”, “Fotogrāfija ar sievieti un mežakuili” un “Likteņdzirnas”. Ainas nepārklājas, varoņi neatkārtojas, kaut aktieri gan pārlec no viena atpazīstama tēla citā. Tiem skatītājiem, kuriem ir labas kino vēstures zināšanas, droši vien prieku sagādā uzpazīšanas brīži. Bet galvenais jautājums, man liekas, tomēr ir – ko izrāde pastāsta par reprezentācijām un mīlestību?
Un te man jāatzīstas, ka es nefanoju par Jāņa Znotiņa izvēlēto estētisko pieeju, proti, amatierteātra paņēmienu imitāciju. Estētikai jau nav ne vainas, tikai – kad materiāls nav pietiekami dziļi izstrādāts vai precīzi inscenēts, tā nepilnības nevis notušē, bet padara uzkrītoši redzamas. Un “Tu būsi mana!”, manuprāt, ir šāds gadījums – izrāde ir ļoti aptuvena, bez asa fokusa un brīžam tāpēc šķiet nonākam bīstami tuvu profesijas robežām.
No visiem izrādē iesaistītajiem māksliniekiem analītiski ir strādājis scenogrāfs Adrians Toms Kulpe, kurš, iedvesmojies no “Lāčplēša” mēmās filmas estētikas, uz skatuves uzbūvējis ekspresionistiski teatrālu vidu, kuras iedibinātos elementus aktieri izmantos visa kino gadsimta laikā. Priekšmetiskā vide, arī Ilzes Vītoliņas kostīmu elementi un Lindas Mīļās kustības tad arī kļūst par galveno rīko, kas mēģina kopsavilkt un izdarīt kādus secinājumus. Izrādās, piemēram, ka latviešu kino mīl ūdeņus, tāpēc ainu rekonstrukcijās nereti klātesoša ir laiva. Un, ja skatītājs zina, ka mitoloģijā ūdens var būt gan dzīvības, gan nāves stihija, tad droši vien katrs pats var izdomāt, vai, piemēram, “Ezera sonātes” Laura un Rūdolfs, laivās (tātad ūdens vidū un virs ūdens) tikdamies, glābjas no bojāejas vai izolējas no dzīves radošajiem avotiem. Vai – pārdomāt, kāpēc “Salnā pavasarī” Madaras laulības gulta ir vecā Miglas nāves cisas.
Visasprātīgākais un arī konceptuālākais izrādes tēls ir sakta, kas, LED gaismiņu izgaismota, spīd pie krūts Laimdotai, bet pēc tam pārceļo pie visām pozitīvajām varonēm pēc kārtas. Sieviešu tēli līdz ar to izrādē dalās divās daļās – vienām saktiņa ir, citām nav. Ņemot vērā, ka programmiņā skaidri ierakstīts, ka Laimdota Rusteiķim ir Latvijas simbols, zināma tradīcija iezīmējas: pozitīvās varones visas kā viena ir drīzāk abstrakti simboli, ne dzīvi cilvēki, un tām dāmām, kas ir atļāvušās būt, piemēram, seksuālas būtnes, pie saktiņas Latvijas kultūrā netikt. Līdzīgu dalījumu var uztaustīt arī vīriešu ansamblī, tiesa, balstoties kustību partitūras zīmējumā. Te pozitīvie varoņi ir platiem pleciem, zemnieciski pamatīgu stāju un cīnītāji, kas atbrīvo sievietes no nepareizu ideoloģisku priekšstatu valgiem, bet negatīvie izliec ķermeni un dendija šļūkājošā solī apliecas scenogrāfijas elementu stūriem, lai draudīgi glūnētu no flanga. Vienus interesē partneru gars, otrus – miesa, abi domā par sievieti kā par lietu, ne cilvēcisku būtni.
Protams, tā latviešu kultūra ilgu laiku pretējo dzimumu attiecības ir tēlojusi. Bet tas ir vispārzināmi, un galu galā konstatējums jau vēl neko nenozīmē. Ja reiz mēs par to runājam, tad prasītos vērtējums, kura izrādē nav. Kādi tam ir iemesli? Kādas ir sekas?
Skatoties “Tu būsi mana!”, mani ļoti mulsināja divas lietas. Pirmām kārtām, tas, ka Muižniece kino vēsturi ir, teiksim, konspektējusi, bet acīmredzami nav pielikusi neko savu. Pat filmu izlase jau ir Pērkones, ne Muižnieces, lai gan tur līdzības arī apstājas, jo zinātnieces analīzi dramaturģe nav uzskatījusi par tādu vērtību, lai par to savā darbā reflektētu. Bet, otrkārt, mani samulsināja tas, ka Znotiņa izrāde, bez šaubām, ir karikatūra, tikai nav uztverams, kam.
Aktieru ansamblis – Gerda Embure, Klinta Reinholde, Elīna Vāne, Inese Ramute, Baiba Valante, Artis Jančevskis, Sandis Runge, Rihards Jakovels un Rihards Rudāks – dzīvespriecīgā rotaļīgumā kariķē vēsturiskos stilus, bet, nākot tuvāk mūsdienām, aizvien uzkrītošāk arī slaveno kolēģu manierismus, bet nav uztverams, kāpēc. Vai mums jāsmejas par to, kā mainījusies estētika? Par to, kā zvaigznes uzspēlē? Varbūt kritikai tomēr tiek pakļautas rādītās attiecību shēmas? Atbildes nav. Bet tēma, kurai šādi ir paiets garām, gan ir liela.
Uz manu jautājumu, vai Latvijā šobrīd ir kāds seksapīls aktieris, atbilde nav diez ko iepriecinoša. Dāmas vecumā līdz 25 un no 75 saka: Raimonds Celms, pārējās – rausta plecus un paliek pie “nē!”. Un, kaut arī es esmu atļāvusies huligānisku nekaunību uzmanības piesaistīšanai jautājuma formulējumā, īstenībā jau tas nav jautājums par aktieriem. Tas ir jautājums par to, kā kultūra saprot un kā komunicē par attiecību jautājumiem, par to, cik racionāla un sterila ir mūsu kultūra. Varbūt tas ir 19. gadsimta kristīgi patriarhālās kultūras nospiedums. Varbūt tas tāpēc, ka “padomju laikā seksa nebija”, vai tāpēc, ka gluži statistiski demogrāfijā mums vienmēr ir trūkuši vīrieši, vai tāpēc, ka Eiropas kultūra šobrīd vispār ir aseksuāla... Bet faktus jau tas nemaina.
Uz mirkli, protams, var iztēloties, ka “Tu būsi mana!” karikatūra ir tieši par šīm likumsakarībām, jo izrāde beidzas ar “Straumi”, ko mīlestības tēmas ietvarā var interpretēt kā Latvijai ļoti draudīgu zīmi – galu galā tur laivā jau ir vairs tikai zvēriņi un neviena cilvēka. Bet šādu ideju uzreiz apstrīd fakts, ka iestudējums īpaši kariķē tieši tās filmas, kurās varoņu pievilkšanās ir jutekliska – “Ezera sonāti” un “Teātri”. Un nākas atgriezties pie sākotnējā secinājuma: ja arī latviešu kino ir programmējis mūs mīlēt, tad Znotiņš un kompānija tomēr nav sapratuši, ko par šo programmu īsti domā.
Rakstīt atsauksmi